4.3 ಕೊನೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪರ್ಸನಲ್...
ನಮ್ಮನ್ನೆಂದೂ ಕಾಣಲಾರದಂತೆ
ನಮ್ಮನ್ನೆಂದೂ ಸೋಕಲಾರದಂತೆ
ಬಂಧಿಯಾಗಿಸಿದ್ದಾರವನ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ.
ಪಾಪ! ಕಾಣಲಾರರವರು...
ನಮ್ಮ ಅಶುದ್ಧ ಕಾಯ
ನಿತ್ಯ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ
ಮಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲೇ.
ಮೀಯುವ ಅವನು
ಸದಾ ಪುಳಕಿತ.
ನಮ್ಮ ಕಲುಷಿತ ದೇಹ
ನಿತ್ಯ ಉಸಿರಾಡಿದ ಗಾಳಿ
ಅವನ ನಾಸಿಕದಿಂದ
ನಾಭಿಯವರೆಗೂ ಇಳಿದು
ಅವನ ಜೀವ ವಿಕಸಿತ.
ನಮ್ಮ ಅಪವಿತ್ರ ಕೈಗಳಿಂದ
ಕಟ್ಟಿದ ಹೂಮಾಲೆ
ನಿತ್ಯ ಅವನನಲಂಕರಿಸುವ
ಸುಗಂಧದಿಂದ ಮತ್ತ
ಅವನು ಮಂದಸ್ಮಿತ.
ಅಮಂಗಳೆಯರು ನಾವೇ
ಹೊಸೆದ ಬತ್ತಿಯಲಿ
ನಿತ್ಯ ದೀಪಾರತಿಗೊಳುವ ಅವನು
ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತ.
ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಹೀಗವನ ಸೋಕಿ.
.. ಪವಿತ್ರರಾಗುವ ನಾವು
ನಿತ್ಯವೂ ಮಡಿ!
ಅವನು ಮೈಲಿಗೆ!
ಇಂತಿಪ್ಪ...
ಶಿವಶಿವೆಯರ ಸಮ್ಮಿಲನದ
ಕುರುಹುಗಳು ಇಳೆಯೊಳಗಿವೆ
ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೆ.
2
ದಮ್ಮಯ್ಯ ನಿಮ್ಮ
ಸ್ಥಾವರದ ಮೂರ್ತಿಗಳ
ಕತ್ತಲ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲೇ ಬಂಧಿಸಿಡಿ
ನಮಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಅವನ ಉಸಾಬರಿ.
ನಮ್ಮ ಎದೆ ಹಾಲುಗಳಲ್ಲಿ
ನಿಯಮಿತ ಜೀವ ಸ್ರಾವಗಳಲ್ಲಿ
ನರನಾಡಿಗಳ ಇಂಚಿಂಚಲ್ಲಿ
ಈ ಅಪವಿತ್ರ ದೇಹದ ಆಣುಕಣಗಳಲ್ಲಿ
ನೀವೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ
ಸರ್ವಂತರಾಮಿ ಅವನಿದ್ದಾನೆ!
ಮುಟ್ಟು ಮೈಲಿಗೆಯ
ತೊಟ್ಟಿಲ ಗರ್ಭದೊಳಗೇ
ಸಕಲ ಚರಾಚರ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹುಟ್ಟಿನ
ಗುಟ್ಟು ತೂಗುತ್ತಿರುವಾಗ...
ನಿರಾಕಾರ ನಿರ್ಗುಣ
ನಮ್ಮಿ ಅನಂತ ಮೈಲಿಗೆಯ
ಉಸಿರಲ್ಲೇ ಸರ್ವಾಂತರಾಮಿ
ಅವನು ಒಂದಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಸಾಕು ನಮಗವನೇ....
3
ಕೊನೆಗೆ....
ನೀವು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು
ನೀವು ಕಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವಾಲಯ
ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಧರ್ಮ
ನೀವು ರಚಿಸಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ
ಯಾವುದೂ
ನಮಗೆ ಬೇಡ ಪ್ರಭುಗಳೇ...
ಅವಕ್ಕೆ ಜೀವವಿಲ್ಲ!
ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಮಿಸುಕಲಾರವವು
ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರುವುದೇ
ರಕ್ತ ಮಾಂಸಗಳಿಂದ
ಮಿದುವಾಗಿರುವ
ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ.
ಏಕೆಂದರದು ಕಲ್ಲಿನದಲ್ಲ!
ನಾವು ಕಾಯುತ್ತೇವೆ..
. ಎಂದಾದರೊಂದು ದಿನ
ಮಿಡಿದೇ ಮಿಡಿಯುತ್ತದದು
ನಮಗಾಗಿ...
ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೆಣ್ಣನದ
ಹೂವು ಅರಳದೇ
ಉಳಿವು ಹೇಗೆ?!
ಲೇಖಕರ ಪರಿಚಯ:
ರೂಪ ಹಾಸನ: ರೂಪ ಹಾಸನ ಇವರು ದಿನಾಂಕ 22-02-1967 ರಂದು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ತಂದೆ ಡಾ. ಎಸ್ ಪ್ರಸನ್ನಕುಮಾರ್ ತಾಯಿ ಪಿ. ಹೇಮಲತ ಇವರು ಬಿಕಾಂ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ರೂಪ ಹಾಸನ ಅವರು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಕವಯಿತ್ರಿ ಮತ್ತು ಲೇಖಕಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯಲ್ಲೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
"ಗಳಿಗೆ ಬಟ್ಟಲು ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿ”, “ಕಾಡಲಿಗೆಷ್ಟೊಂದು ಬಾಗಿಲು" "ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸವಾಲುಗಳು "ಹೇಮೆಯೊಡಲಲ್ಲಿ" ಮುಂತಾದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅನೇಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಜಿ. ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ನೀಲಗಂಗಾದತ್ತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರಮುಖವಾದವು.
ಪದ್ಯದ ಸರಳ ಭಾವಾನುವಾದ:
ರೂಪ ಹಾಸನ ಅವರ **‘ಕೊನೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪರ್ಸನಲ್...’** ಕವಿತೆಯು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗಿರುವ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ–ಅಪವಿತ್ರತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವರನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ದೇಹವನ್ನು ಮುಟ್ಟು, ಮೈಲಿಗೆ ಮುಂತಾದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಸಮಾಜದ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಕವಯಿತ್ರಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮನುಷ್ಯರು ಅಶುದ್ಧವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಉಸಿರು, ಬೆವರು, ದೇಹದ ಸ್ರಾವಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನೇ ದೇವರು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ದೇವರು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಯಾರಿಸಿದ ದೀಪದಿಂದ ದೇವರಿಗೆ ಆರತಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಪವಿತ್ರರೆಂದು ಕರೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಹೀನ ಎಂಬುದನ್ನು ಕವಯಿತ್ರಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ತ್ರೀಯರ ದೇಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿನಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರು ಇದ್ದಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ದೇಹವನ್ನು ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪು. ದೇವರು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ, ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕವಿತೆ ಸಾರುತ್ತದೆ.
ಕಲ್ಲಿನ ದೇವರು, ದೇವಾಲಯ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಿಂತ **ರಕ್ತಮಾಂಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯವೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರು** ಎಂದು ಕವಯಿತ್ರಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮಾನವೀಯ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪದ್ಯದ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯ.
೧. ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿರುವುದು ಏನು?
ಉತ್ತರ: .ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವುದು **ದೇವರು**. ಕವಯಿತ್ರಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಮನುಷ್ಯರು ದೇವರನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
೨. ನಿರಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿ ಯಾವುದು?
ಉತ್ತರ : ನಿರಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿ ಎಂದರೆ ದೇವರು.** ದೇವರಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಆಕಾರ ಅಥವಾ ರೂಪವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜೀವಕಣಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.
೩. ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಕವಿತ್ರಿ ನಿಲುವೇನು?
ಉತ್ತರ: ಕವಯಿತ್ರಿಯ ಪ್ರಕಾರ ದೇವರು ಕೇವಲ ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ದೇವರು ನಿರಾಕಾರ, ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹ, ಉಸಿರು, ರಕ್ತಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಜೀವಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ, ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕವಯಿತ್ರಿಯ ನಿಲುವಾಗಿದೆ.
೪. ದೇವರು ಧರ್ಮವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿರುವ ಬಗೆ
ಉತ್ತರ : ರೂಪ ಹಾಸನ ಅವರ **‘ಕೊನೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪರ್ಸನಲ್...’** ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ವಿಚಾರವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಆತನನ್ನು ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಹಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಪಾವಿತ್ರ್ಯ–ಅಪವಿತ್ರತೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕವಯಿತ್ರಿ ಇಂತಹ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮನುಷ್ಯರು ಅಶುದ್ಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಉಸಿರು, ದೇಹಸ್ರಾವಗಳು ಮತ್ತು ಬೆವರನ್ನು ದೇವರು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಟ್ಟಿದ ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ ಹಾಗೂ ಅವರು ತಯಾರಿಸಿದ ದೀಪದಿಂದ ಆರತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟು, ಮೈಲಿಗೆ ಎಂದು ಅಪವಿತ್ರರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಿಯಮಗಳು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತವೆ.
ಕವಯಿತ್ರಿಯ ಪ್ರಕಾರ **ದೇವರು ನಿರಾಕಾರ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ದೇಹ, ಉಸಿರು ಮತ್ತು ಜೀವಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.** ಸ್ತ್ರೀಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸಕಲ ಚರಾಚರ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹುಟ್ಟಿನ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ದೇಹವನ್ನು ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ಹೇಳುವ ಧರ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವರು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, **ಮನುಷ್ಯರು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು, ಕಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವಾಲಯ, ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಚಿಸಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮಗೆ ಬೇಡ** ಎಂದು ಕವಯಿತ್ರಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಜೀವವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ರಕ್ತಮಾಂಸಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕವಯಿತ್ರಿಯ ಸಂದೇಶವಾಗಿದೆ.
೫. ಸ್ಥಾವರ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕಿಯ ಚಿಂತನೆ
ರೂಪ ಹಾಸನ ಅವರ **‘ಕೊನೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪರ್ಸನಲ್...’** ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾವರ ಮೂರ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕಿಯವರು ಗಂಭೀರವಾದ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯರು ದೇವರನ್ನು ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಆ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನೇ ದೇವರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಲೇಖಕಿಯವರಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ.
ಸ್ಥಾವರ ಮೂರ್ತಿಗಳು **ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಕಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು**. ಅವುಗಳಿಗೆ ಭಾವನೆ, ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಚಲನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯರು ಅವುಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹೂವು, ದೀಪ, ಪೂಜೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು, ಮುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಮೈಲಿಗೆ ಮುಂತಾದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಪವಿತ್ರರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ಲೇಖಕಿಯವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಲೇಖಕಿಯವರ ಪ್ರಕಾರ ದೇವರು ಕೇವಲ ಸ್ಥಾವರ ಮೂರ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿಲ್ಲ. **ನಿರಾಕಾರ, ನಿರ್ಗುಣನಾದ ದೇವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ದೇಹ, ಉಸಿರು, ರಕ್ತಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಜೀವಕಣಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.** ಸ್ತ್ರೀಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಸ ಜೀವದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯ ಅಡಗಿರುವುದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ದೇಹವನ್ನು ಅಪವಿತ್ರವೆಂದು ಕರೆಯುವುದು ತಪ್ಪು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ಥಾವರ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ **ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು** ಎಂಬುದು ಲೇಖಕಿಯವರ ಚಿಂತನೆಯಾಗಿದೆ. ಕಲ್ಲಿನ ಮೂರ್ತಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯವೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರ ನೆಲೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
