ಬಿ.ಬಿ.ಎ ಪದವಿ, ಮೂರನೆಯ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್
೧.೧ ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ ಜಿಎಸ್ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ
‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯ ಸಾರಾಂಶ
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯು ಮಕ್ಕಳ ಮುಗ್ಧತೆ, ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಜೀವನದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಮರದ ಗೊಂಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಡುವ ಆಟವನ್ನು ಕವಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಲಕಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಮರದ ಗೊಂಬೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ; ಅದು ಜೀವಂತ ಮಗುವಿನಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಬಾಲಕಿಯು ಮರದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಪುಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಲನ್ನು ತೂಗುತ್ತಾ ‘ಜೋ ಜೋ ಜೋ’ ಎಂದು ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ಊಟ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಗೊಂಬೆಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಗೊಂಬೆಗೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೆಣ್ಣು ಗೊಂಬೆಗೆ ಗಂಡು ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತಂದು ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಮದುವೆ ಮುಂತಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಗೊಂಬೆಯ ಆಟದ ಮೂಲಕ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮರದ ಗೊಂಬೆಯು ಕೇವಲ ಬರಡು ಕೊರಡಿನ ತುಂಡು. ಆದರೆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕವಿ “ಜಡತೆಯಲಿ ಚೇತನವ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಸೊಬಗ ಕಾಣಬಲ್ಲದು ಹಸುಳೆ ಕಣ್ಣಶಕ್ತಿ” ಎಂದು ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮೇಲು-ಕೀಳು, ಜೀವ-ನಿರ್ಜೀವ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಸಂತೈಸುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುವುದು, ಸತ್ತಂತೆ ತಿಥಿ ಮಾಡುವುದು, ಆಳುವವನಂತೆ ಅಭಿನಯಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಆಟಗಳ ಮೂಲಕ ಮಗು ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಮಗುವಿನ ಆಟವು ನಿಜವಾದ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಗುವಿಗೆ ಮುಂದೆ ಎದುರಾಗಲಿರುವ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳು, ಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳು, ಸಂಸಾರದ ತೊಡಕುಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಯಾವುದೂ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿ ಹಸುಳೆತನವನ್ನು ಒಂದು ಗುರುವಿನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಗು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಕೂಡ ಜೀವನವನ್ನು ಒಂದು ಗೊಂಬೆಯಾಟದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅದರ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕವಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯು ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಜೀವನದ ನಶ್ವರತೆ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅನಿತ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತದ ಬದುಕಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿನ ಆಟದ ಮೂಲಕವೇ ಕವಿ ದೊಡ್ಡ ಜೀವನತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.
೧. ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಜಡತೆಯಲ್ಲೂ ಚೇತನವ ಕಂಡ ಬಗೆ ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಿ?
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಮಗೆ ಮರದ ಗೊಂಬೆಯು ಕೇವಲ ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಮರದ ತುಂಡು. ಆದರೆ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯ ಮುಗ್ಧ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ಗೊಂಬೆಯು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಅವಳು ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಪುಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ, ತೊಟ್ಟಿಲನ್ನು ತೂಗುತ್ತಾ ‘ಜೋ ಜೋ ಜೋ’ ಎಂದು ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ತಿನ್ನುವ ಮೊದಲು ಗೊಂಬೆಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೆಣ್ಣು ಗೊಂಬೆಗೆ ಗಂಡು ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತಂದು ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಂತೈಸುತ್ತಾಳೆ, ನೀರು ಕುಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಸತ್ತಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ತಿಥಿಯನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಗೊಂಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಡುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಜೀವ, ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ.
ಮರದ ಗೊಂಬೆಯು ನಿಜವಾಗಿ ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಚೇತನವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿ, “ಜಡತೆಯಲಿ ಚೇತನವ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಸೊಬಗ ಕಾಣಬಲ್ಲದು ಹಸುಳೆ ಕಣ್ಣಶಕ್ತಿ” ಎಂದು ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿನ ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯು ತನ್ನ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕ ಜಡವಾದ ಮರದ ಗೊಂಬೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು. ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಮುಗ್ಧತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.
೨. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯ ತತ್ವವೆಂತದು? ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ.
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯ ತತ್ವವನ್ನು ಕವಿ ಬಹಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಗು ಮುಗ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಭೇದಭಾವ, ಮೇಲು-ಕೀಳು, ಜೀವ-ನಿರ್ಜೀವ ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಮಗುವಿನ ಸಹಜ ಗುಣವಾಗಿದೆ.
ಮಗು ಮರದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನೂ ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ಬಟ್ಟೆ ತೊಡಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ತಾಯಿಯಂತೆ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಚೇತನವನ್ನು ಕಾಣುವ ಮಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿ ವಿಶಾಲವಾದುದು.
“ಜೀವ ನಿರ್ಜೀವಗಳು ಮೇಲು ಕೀಳುಗಳೆಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದ ಹಿರಿಯ ತತ್ವ ನೀತಿ” ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಅರ್ಥ, ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಅಹಂಕಾರ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಭೇದಭಾವಗಳು ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವುದು, ಯಾವುದೇ ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯ ತತ್ವವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಕವಿ ಹಸುಳೆತನವನ್ನೇ ಒಬ್ಬ ಗುರುವಿನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
೩. ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದ ಗೊಂಬೆಯಾಟ ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯೇ?
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ಗೊಂಬೆಯಾಟವನ್ನು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಕವಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪುಟ್ಟ ಮಗು ಗೊಂಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಡುವಾಗ ಸುಖ-ದುಃಖ, ಗೆಲುವು-ಸೋಲು, ಲಾಭ-ನಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಆಟದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಗು ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತಾಯಿಯಂತೆ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ಬಟ್ಟೆ ತೊಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗೊಂಬೆ ಸತ್ತಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ದುಃಖದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನೂ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಮಗುವಿಗೆ ಕೇವಲ ಆಟ. ಅದು ಯಾವುದನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ದುಃಖಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಆಟ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಕೂಡ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಕುಗ್ಗದೆ, ಸಂತೋಷ ಬಂದಾಗ ಅತಿಯಾಗಿ ಹಿಗ್ಗದೆ, ಎಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನೂ ಸಹಜವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವ ಗುಣವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಗೊಂಬೆಯಾಟ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಗುವು ಆಡುವ ಗೊಂಬೆಯಾಟವು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದೆ. ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಬದುಕನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಡೆಸಬಹುದು.
೪. ‘ತಂಗಿ ಮನೆಯ ಬೆಳಕು’ ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳಿರುವುದೇಕೆ?
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯನ್ನು “ಮನೆಯ ಬೆಳಕು” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧ ನಗು, ಆಟ, ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಮಾತು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ನಡವಳಿಕೆ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಮನೆಯ ಬೆಳಕಿನಂತಿದ್ದಾಳೆ.
ತಂಗಿಯು ತನ್ನ ಗೊಂಬೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಈ ಮುಗ್ಧ ಆಟವನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೀತಿ, ನಗು ಮತ್ತು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯನ್ನು ಮನೆಯ “ಬೆಳಕು” ಎಂದು ರೂಪಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.
೫. ‘ಮುಗ್ಧ ಶಿಶುನಯನದಲಿ ದೈವಿಕತೆ ತುಂಬಿಹುದು’ – ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ
ಜಿ.ಎಸ್. ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಅವರ ‘ಗೊಂಬೆಯ ಆಟ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಕವಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ‘ಮುಗ್ಧ ಶಿಶುನಯನ’ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಕಪಟ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಥವಾ ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದ ಮಗುವಿನ ನಿರ್ಮಲ ದೃಷ್ಟಿ.
ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅದು ಜೀವ ಮತ್ತು ನಿರ್ಜೀವ, ಮೇಲು ಮತ್ತು ಕೀಳು ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮರದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನೂ ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುವುದು, ಊಟ ಮಾಡಿಸುವುದು, ಬಟ್ಟೆ ತೊಡಿಸುವುದು ಮುಂತಾದವು ಮಗುವಿನ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ದೊಡ್ಡವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಅಸೂಯೆ, ಭೇದಭಾವ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಮೂಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಇವುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದಿರುವುದು ಮಗುವಿನ ದೈವಿಕ ಗುಣವಾಗಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿ ಮುಗ್ಧ ಶಿಶುನಯನದಲಿ ದೈವಿಕತೆ ತುಂಬಿಹುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮಗುವಿನ ನಿರ್ಮಲತೆ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭೇದವಿಲ್ಲದ ದೃಷ್ಟಿಯು ದೇವರ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಈ ಮಾತಿನ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯ.
