ಬೆಂಗಳೂರು
ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ , ಬಿ.ಎಸ್ಸಿ. ಕನ್ನಡ ಪ್ರಥಮ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್
.webp)
೩.೧
: ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು' - ಕೆ.
ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ
ಕವಿ ಪರಿಚಯ
ಕವಿ ಕೆ. ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಅವರು
ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಿಕ್ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಜನವರಿ ೨೬, ೧೯೧೫ ರಂದು ಜನಿಸಿದರು. ಇವರ ತಂದೆ ಕಿಕ್ಕೇರಿ ಸುಬ್ಬರಾಯರು
ಹಾಗೂ ತಾಯಿ ಹೊಸಹೊಳಲು ನಾಗಮ್ಮನವರು. ಮೈಸೂರು ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನಡೆಸಿದ ಇವರು
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಜೂನಿಯರ್ ಬಿ.ಎ. ವರೆಗೆ ಓದಿದರು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ
'ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕವಿ', 'ಒಲುಮೆಯ ಕವಿ' ಎಂದೇ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವ ಇವರು ನವೋದಯ ಮತ್ತು ನವ್ಯ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ
ಕಾವ್ಯದ ನವೀನ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.
ಇವರ
ಪ್ರಮುಖ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳೆಂದರೆ: 'ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ', 'ಐರಾವತ', 'ದೀಪದ ಮಲ್ಲಿ', 'ಮನೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ',
'ಉಂಗುರ', 'ಶಿಲಾಪಟ', 'ನವ ಪಲ್ಲವ', 'ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು', 'ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ', ಹಾಗೂ 'ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಾಲೆ'.
ಇವರ ಸಮಗ್ರ ಕಾವ್ಯ ಕೃತಿಗೆ 'ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ' ಪುರಸ್ಕಾರ ಲಭಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಇವರಿಗೆ
ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅತ್ಯುನ್ನತ 'ಪಂಪ ಪ್ರಶಸ್ತಿ' ಸಂದಿದೆ. ೧೯೯೦ ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ೬೦ ನೆಯ ಅಖಿಲ
ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಗೌರವ ಇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು - ಪದ್ಯದ ಸಮಗ್ರ ಸಾರಾಂಶ
ಕೆ.ಎಸ್.
ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರ 'ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು' ಕವಿತೆಯು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದು ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ
ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅಂತರಂಗದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ
ಮತ್ತು ಪ್ರಶಾಂತ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಶಾಲೆಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸೋಲು ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ತಾಪತ್ರಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಶಾಲೆಯ ಶಿಸ್ತಿಗಾಗಲಿ
ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗಾಗಲಿ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವವರಲ್ಲ. ನೀರಿನ ರಭಸಕ್ಕೆ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭಾರಿ ಬಂಡೆಯು
ಹೇಗೆ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇವರು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕದಲದೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಅವರಿಗೆ ಹೂವಿನ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಹಗುರವೇ ಹೊರತು, ದುರ್ಗತಿಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ.
ಈ
ಹುಡುಗರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಅದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು 'ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ'ಗಳಂತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಪುಸ್ತಕದ
ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆಯದೆ, ತಟತಟವಾಗಿ ಓದದೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಿಸಿಲು-ಗಾಳಿಗೆ ಮಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವನ್ನು
ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು ತಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಓದಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ
ಜಯಗಳಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ತಮ್ಮಂತೆ ಆಗದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರೇ
ಶಾಲೆಯ ಜಯಪತಾಕೆಯನ್ನು ಹಾರಿಸಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವ ಅವರದ್ದಾಗಿದೆ. ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವ
ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅವರು ಸದಾ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ; ತರಗತಿಯ ಪಾಠ-ಪ್ರವಚನಗಳು ರುಚಿಸದಿದ್ದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ
ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಸಿಹಿ ಅಥವಾ ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ತರಗತಿಯ
ಓದಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಿಂದುಳಿದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆಟದ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ಆಂಜನೇಯರಂತೆ
(ವೀರರಂತೆ) ಶೋಭಿಸುತ್ತಾರೆ! ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪಂಪ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ, ಕನಕದಾಸ, ಪುರಂದರದಾಸ, ಹರಿಹರ
ಹಾಗೂ ವಚನಕಾರರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೆಂದು ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗದ 'ಪಂಡಿತಪುತ್ರರ
ಪಡೆ' ಎಂದು ಸ್ವೋಕ್ತಿ-ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಗೆದ್ದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮವರೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ
ಅವರಿಗೆ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂಬ ಆತುರವಿರುವುದಿಲ್ಲ. 'ಸೋತವರಿಗೆ ನಾವೇ ಮಾದರಿ' ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ
ಅವರು, ಸೋತ ತಕ್ಷಣವೇ ಧೃತಿಗೆಟ್ಟು ಕೆರೆಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ
ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಾರೆ.
ಗೆದ್ದವರು
ಏರುವ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿಗೆ ತಾವು ಕದಲದ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಉದಾತ್ತ ನಿಲುವು.
'ಹಲವರು ಸೋಲದೆ ಕೆಲವರ ಗೆಲುವಿಗೆ ಮೌಲ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ' ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಳವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ
ಹಸೆಯ ಮೇಲೆ ಮದುವೆಯಾಗಲು ನಿಂತರೆ, ಆರತಿ ಬೆಳಗಲು ಜನರು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕು? ಲೋಕದ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಡುವ
ಗಾಯಕರೇ ಆದರೆ, ಅವರ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ? ಹಾಗೆಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ
ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ನಿಂತರೆ, ಆ ಗೆಲುವಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ನೀಡಲು ಹಿಂದುಳಿದವರು ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು
ಅವರ ಜೀವನ ದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.
ಕೊನೆಗೆ,
ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜೀವನವೆಂಬ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆಯ ಭಾಗ್ಯದ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ಅನಂತ ಸುಖವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
ಜಯ ಮತ್ತು ಅಪಜಯಗಳೆರಡನ್ನೂ ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದದೆ ಜೀವನದ
ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ; ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ವಯಂ ಗೌರವ ಮತ್ತು
ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ
ಶಾಂತಿ ಹಾಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬಾಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕವಿ ಕವನವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಭ್ಯಾಸ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು
ಪ್ರಶ್ನೆ ೧: ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ?
ಉತ್ತರ: ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗದೆ
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಅದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆಯದೆ,
ತಟತಟವಾಗಿ ಓದಿ ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡದೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಗೆ ಮಾಗಿ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಹೀಗೆ ವರ್ಷವರ್ಷವೂ ಅದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಬರುವ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ
ಜೊತೆ ಸೇರಿ ತಾವೂ 'ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು' ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೨: ಸೋತವರಿಗೆ ನಾವಿಲ್ಲವೇ ಮಾದರಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇಕೆ?
ಉತ್ತರ: ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ತಕ್ಷಣವೇ ಧೃತಿಗೆಟ್ಟು, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ
ಕೆರೆಗೆ ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಬದುಕನ್ನುಳಿದು ಓಡಿಹೋಗುವುದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವಲ್ಲ.
ಹಿಂದುಳಿದ ಹುಡುಗರು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತರೂ ಕಂಗೆಡದೆ, ಯಾವುದೇ ತಾಪತ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಜೀವನ
ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸೋಲನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಸಂದೇಶ ನೀಡಲು ಅವರು ಸೋತವರಿಗೆ
ತಾವೇ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೩: ಕೆಲವರು ಸೋಲದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುವುದು?
ಉತ್ತರ: ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸೋಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರ ಗೆಲುವಿಗೆ
ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ಅಥವಾ ಮೌಲ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಮಂಟಪದ ಹಸೆಯ ಮೇಲೆ
ಮದುವೆಯಾಗಲು ನಿಂತರೆ ಆರತಿ ಬೆಳಗಲು ಜನರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಡುವ ಗಾಯಕರೇ ಆದರೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ
ತಟ್ಟಲು ಜನರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೆಯೇ, ಕೆಲವರು ಸೋತಾಗ ಮಾತ್ರ ಗೆದ್ದವರ ಗೆಲುವಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಹಾಗೂ
ಶೋಭೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೪: ಕವಿ ನಾವೀ ಶಾಲೆಯನೆಂದೂ ಬಿಡೆವು ಎಂದು ಏಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ?
ಉತ್ತರ: ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳಿಗಾಗಿ ಪುಸ್ತಕ ಓದದೇ
ಜೀವನದ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಜಯ-ಅಪಜಯಗಳೆರಡನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ,
ಶಾಲೆಯನ್ನು ತಮಗೆ ಅನಂತ ಸುಖ ನೀಡುವ 'ಲೋಕದ ಶಾಲೆ' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಗೆಲುವಿನ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ,
ಆತ್ಮಗೌರವ ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅವರು 'ನಾವು ಈ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ'
ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೫: ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೇನು?
ಉತ್ತರ: ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ
ಪರೀಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ಸೋಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಅವರಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅವರು ಹೂವಿನ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಅದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು
ಬಿಸಿಲು-ಗಾಳಿಗೆ ಮಾಗಿ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು ತಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಓದಿ ಶಾಲೆಯ ಧ್ವಜವೆತ್ತಲಿ
ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಬಳ ಸಾಲದ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರಿಗೆ ಸದಾ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ; ಪಾಠ ರುಚಿಸದಿದ್ದರೆ
ಶಾಂತವಾಗಿ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ತರಗತಿಯ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದರೂ ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ತಾವೇ
ಆಂಜನೇಯರೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನ್ನು ಪಂಪ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ, ವಚನಕಾರರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ
ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಅವರು, ಜಯಾಪಜಯಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಅತ್ಯಂತ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೬: ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಕವಿ ಹೇಗೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ?
ಉತ್ತರ: ಕವಿ ಕೆ.ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರು 'ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು'
ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕಗಳು ಅಥವಾ ಲೌಕಿಕ ಗೆಲುವುಗಳಿಗಿಂತ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಮಾನವೀಯತೆ
ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದದೇ ಇದ್ದರೂ, ಜೀವನದ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರು ತಮಗಿಂತ ಕಿರಿಯರಾದ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಈರ್ಷೆ ಪಡದೆ, ಅವರು ಶಾಲೆಯ ಕೀರ್ತಿಪತಾಕೆಯನ್ನು
ಹಾರಿಸಲಿ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಗೆದ್ದವರನ್ನು ತಮ್ಮವರೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಯಶಸ್ಸಿನ
ಹಾದಿಗೆ ಕದಲದ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕೃತಕ ಗೆಲುವಿಗಿಂತ, ಸೋಲು-ಗೆಲುವುಗಳನ್ನು
ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು
ಎಂಬುದನ್ನು ಕವಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ ೭: ʼಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರುʼ ಕವ್ನದ ಆಶಯವೇನು? ವಿವರಿಸಿ.
ಪೀಠಿಕೆ: ಕನ್ನಡದ
ಪ್ರಸಿದ್ಧ 'ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕವಿ' ಕೆ.ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ರಚಿಸಿರುವ 'ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು'
ಕವಿತೆಯು ಇಂದಿನ ಅತಿಯಾದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಯುವಜನತೆಯ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನೈಜ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ತರಗತಿಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ
ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ, ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿನ ಗಂಭೀರ ತತ್ವಗಳನ್ನು
ಅತ್ಯಂತ ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯ ಹಾಗೂ ಲಘು ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಈ ಕವಿತೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.
ವಿಷಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ: ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಮತ್ತು ಅಂಕಗಳೇ ಜೀವನದ ಮಾನದಂಡಗಳಾಗಿವೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏರ್ಪಟ್ಟು,
ಸೋತಾಗ ನಿರಾಶೆ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತಹ ದುರಂತಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ 'ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಹುಡುಗರು'
ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸೋಲಿಗೆ ಅವರು ಅಂಜುವುದಿಲ್ಲ; 'ನೀರಿನ ರಭಸಕ್ಕೆ
ತೇಲದ ಬಂಡೆಯಂತೆ' ಅವರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಅದೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು 'ಹೊಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ'ಗಳಂತೆ
ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಬಲಿಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುವ ಕಿರಿಯ ತಮ್ಮ-ತಂಗಿಯರು
ತಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಓದಿ ಶಾಲೆಯ ಧ್ವಜವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲಿ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಾರೈಸುವ ವೈಶಾಲ್ಯತೆ
ಅವರಲ್ಲಿದೆ.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದರೂ ಆಟದ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಅವರೇ ನಿಜವಾದ 'ಆಂಜನೇಯರು'. ತಮ್ಮನ್ನು ಪಂಪ,
ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ, ಹರಿಹರ, ವಚನಕಾರರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವರು, ಸೋತ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೆರೆಗೆ
ಹಾರಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಧೀರತನವಲ್ಲ; ಸೋಲನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕುವುದೇ ನಿಜವಾದ
ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಾರೆ. ಗೆದ್ದವರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತಾವು ಅಚಲ ದೀಪಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. 'ಹಲವರು ಸೋಲದಿದ್ದರೆ
ಕೆಲವರ ಗೆಲುವಿಗೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲ' ಎಂಬ ತಾತ್ವಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಊರಿಗೆ
ಊರೇ ಹಸೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತರೆ ಆರತಿ ಎತ್ತುವವರಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಯಕರಾದರೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಗೆದ್ದವರ ಗೆಲುವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಹಿಂದುಳಿದವರ ಪಾತ್ರವೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದುದು ಎಂಬುದು
ಅವರ ನಿಲುವಾಗಿದೆ.
ಉಪಸಂಹಾರ: ಕೊನೆಗೆ ಕವಿತೆಯು 'ಪುಸ್ತಕ ಓದದೆ
ಪ್ರೀತಿಯನರಿತೆವು, ಗೆಲ್ಲದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಗಳಿಸಿದೆವು' ಎಂಬ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ.
ಜೀವನವೆಂಬ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಯ-ಅಪಜಯಗಳೆರಡನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆತ್ಮಗೌರವ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ
ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸೋಲುಗಳಿಂದ ಕಂಗೆಡದೆ ಧೈರ್ಯ
ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಈ ಕವಿತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.
