ಪಾಠದ ಸಾರಾಂಶ
ಡಾ. ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆಯವರ **‘ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ನಾವು ಚೈತನ್ಯ ಪಡೆಯಬೇಕು’** ಎಂಬ ಲೇಖನವು ಹಳ್ಳಿಗಳ ನೈಜ ಬದುಕು, ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ನಗರಗಳು ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಚೈತನ್ಯದ ಕುರಿತು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಲೇಖಕರು ನಾಗಮಂಗಲ ಭಾಗದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಬದುಕನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯ ಸಂಕೇತಗಳೆಂದು ಭಾವುಕವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕಾರಣ, ಜಾತಿಭೇದ, ಅಸಮಾನತೆ ಮುಂತಾದ ನಗರಗಳ ಅನೇಕ ‘ಕಾಯಿಲೆಗಳು’ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿವೆ.
ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನಾಗಮಂಗಲ ತಾಲ್ಲೂಕು ನೀರಾವರಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಜನರು ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ ಮುಂತಾದ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಲೇಖಕರ ಪ್ರಕಾರ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಪಾರವಾದ **ಚೈತನ್ಯದ ಶಕ್ತಿ** ಉಳಿದಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ, ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಹಾಡು, ಕಥೆ, ನಾಟಕ ಹಾಗೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರದಂತಹ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜಾತೀಯತೆ ಮತ್ತು ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಚಹಾ ನೀಡುವುದು, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ದೂರವಿಡುವುದು, ಅಪಮಾನ ಮಾಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಆಚರಣೆಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ವಾಗಿ ಹೊಗಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಯುವಕರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿ ಗ್ರಾಮಾಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕೆಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕಷ್ಟ-ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳುವ ವಿದ್ಯಾವಂತರ ಬದುಕನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದೆ. ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳು ಮುಂತಾದವು ಗ್ರಾಮಗಳ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು, ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. **ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ಅನಿಷ್ಟಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಚೈತನ್ಯ ಪಡೆಯುವುದೇ ಲೇಖನದ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.**
ಸಂಭಾವ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತರ
1. ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಹಳ್ಳಿ ಚಿತ್ರ ಯಾವುದು?
ಬಿ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ **‘ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ’** ಕೃತಿಯು ನಾಗಮಂಗಲ ಭಾಗದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮುಗ್ಧತೆ, ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ನೆಲೆಯೆಂದು ಭಾವುಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸದೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನೂ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ **ರಾಜಕಾರಣದ ಪ್ರವೇಶ, ಪಟ್ಟಣದ ಪ್ರಭಾವ, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಸಮಾನತೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು** ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಮಾಷೆಯ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ ಮುಂತಾದ ನಗರಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಹಾಗೂ ನಗರದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಬದಲಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಕೃತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ **‘ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ’ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಹಳ್ಳಿ ಚಿತ್ರವು ಭಾವುಕವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲ; ಬದಲಾವಣೆ, ರಾಜಕೀಯ, ನಗರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ನೈಜ ಹಳ್ಳಿಯ ಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ.**
2. ನಾಗಮಂಗಲದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ಹೇಳಿರುವುದೇನು?
ಲೇಖಕರ ಪ್ರಕಾರ, **ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ ನೀರಾವರಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದರೂ, ನಾಗಮಂಗಲ ತಾಲ್ಲೂಕು ನೀರಾವರಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬರಗಾಲ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.** ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾಗಮಂಗಲ ಭಾಗದ ಅನೇಕ ಜನರು ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ ಸೇರಿದಂತೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವಿವಿಧ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ **ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ನಾಗಮಂಗಲದ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ** ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
3. ಹುಡುಗನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿ ಏಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿದಾಯಕವಲ್ಲ?
ಲೇಖಕರ ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗನು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ **ಅಥಣಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನವನು**. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ನೆನಪುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ **ದಲಿತ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಪಮಾನ ಮತ್ತು ತಾರತಮ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನು**. ಜಾತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕು ನೋವು ಮತ್ತು ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು.
ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು **ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಅಥವಾ ತನಗೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು**. ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ತನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ದಾರಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಹೀಗಾಗಿ **ಜಾತೀಯ ತಾರತಮ್ಯ, ಅಪಮಾನ ಮತ್ತು ಕಹಿ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳೇ ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿ ಸ್ಪೂರ್ತಿದಾಯಕವಾಗದಿರಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ.**
4. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಆಶಯಗಳೇನು?
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು **ಹಳ್ಳಿಗಳೇ ಭಾರತದ ಜೀವನಾಡಿ** ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಅವರು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿದರು. *ಹಿಂದ್ ಸ್ವರಾಜ್* ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ನಾಗರಿಕತೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅದರ ಅಂಧಾನುಕರಣವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು.
ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ **ಸಹಕಾರ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು** ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು. ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಮತ್ತು ತರುಣರು ನಗರಗಳತ್ತ ಮಾತ್ರ ಮುಖ ಮಾಡದೆ **ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಹಳ್ಳಿಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು** ಎಂದು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಕರೆ ನೀಡಿದರು.
ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಅವುಗಳ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಪರಿಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ **ಸ್ವಾವಲಂಬಿ, ಸಮಾನತೆಯ, ಆರೋಗ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಗ್ರಾಮ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದೇ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯವಾಗಿತ್ತು.**
5. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಚೈತನ್ಯ ಎಂತಹುದು? ವಿವರಿಸಿ.
ಲೇಖಕರ ಪ್ರಕಾರ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ **ಅಪಾರವಾದ ಜೀವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯದ ಶಕ್ತಿ** ಇದೆ. ಕಳೆದ 20–25 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾವಿರಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಈ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಪ್ರಭಾವ ಇದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಉತ್ತಮ ಜೀವನಮೌಲ್ಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿವೆ.
ವಿಶೇಷವಾಗಿ **ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ, ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು** ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿವೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಶ್ರೀಮಂತ **ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಹಾಡುಗಳ ಪರಂಪರೆ, ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳ ಪರಂಪರೆ** ಇದೆ. ಇವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿಗೆ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಬದುಕುವ ಸರಳತೆ, ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ನೆರವಾಗುವ ಗುಣ, ಹಬ್ಬ-ಜಾತ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಮನೋಭಾವವೂ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಚೈತನ್ಯದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಪ್ರವಾಹ, ಬರ ಮುಂತಾದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೆರವಾಗುವುದನ್ನು ಲೇಖಕರು ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಗರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಒತ್ತಡ, ವಿಭಜನೆ ಮತ್ತು ಕೃತಕ ಬದುಕಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ **ಸಾಮರಸ್ಯ, ಮಾನವೀಯತೆ, ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಹಜ ಜೀವನಮೌಲ್ಯಗಳು ಔಷಧಿಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಲ್ಲವು**. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜಾತಿಭೇದ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯಂತಹ ಕೆಟ್ಟ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ಚೈತನ್ಯವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
6. ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆಯವರು ಬರೆದಿರುವ ಈ ಲೇಖನದ ಆಶಯವೇನು? ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸಿ.
ಡಾ. ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆಯವರ **‘ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ನಾವು ಚೈತನ್ಯ ಪಡೆಯಬೇಕು’** ಎಂಬ ಲೇಖನವು ಹಳ್ಳಿಗಳ ನೈಜ ಬದುಕು, ಅಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತಮ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನಿಂದ ನಗರ ಸಮಾಜ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಚೈತನ್ಯದ ಕುರಿತು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ, ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಬದುಕಿನ ಸಂಕೇತಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸದೆ, ಅವುಗಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಎರಡೂ ಮುಖಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಲೇಖನದ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.
ಲೇಖಕರು ಬಿ. ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ **‘ಕಟ್ಟೆ ಪುರಾಣ’** ಕೃತಿಯನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ರಾಜಕಾರಣ, ನಗರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣದ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಭಾವುಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ ನೀರಾವರಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾಗಮಂಗಲ ತಾಲ್ಲೂಕು ನೀರಾವರಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬರಗಾಲ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ಜನರು ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ ಮುಂತಾದ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೂ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ **ಚೈತನ್ಯದ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ** ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾವಿರಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವದಿಂದ ಅವರು ಈ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ **ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯ, ಸಹಕಾರ, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಜನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ** ಅವರಿಗೆ ಚೈತನ್ಯದ ಮೂಲಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡು, ಕಥೆ, ನಾಟಕ ಮುಂತಾದ ಶ್ರೀಮಂತ ಪರಂಪರೆಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಗರ ಜೀವನವೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ **ಜಾತೀಯತೆ ಮತ್ತು ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು** ಮರೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಪಿಎಚ್.ಡಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಅವರು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಆತ ದಲಿತ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದು, ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಪಮಾನಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟಪಡದೆ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸಿದನು. ಈ ಘಟನೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಜಾತಿಭೇದ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯ ಇರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ವಾಗಿ ಹೊಗಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವುಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪರಿಹರಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.
ಲೇಖಕರು **ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಗ್ರಾಮಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಆಶಯವನ್ನೂ** ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ, ಯುವಕರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿ ಗ್ರಾಮಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸಬೇಕೆಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಗರದಿಂದ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಕಥೆಗಳು ಬಂದಿವೆ.
ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿಯ **ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಬ್ಬ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಂಥಾಲಯ**ಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಲೇಖಕರು ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತು ಇದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ತಂದು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಗ್ರಂಥಾಲಯವು ಊರಿನ ‘ಕಣ್ಣು’ಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಓದುವ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಶಯ.
ಇದಲ್ಲದೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಚುನಾವಣೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುವುದನ್ನು ಲೇಖಕರು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ **ಲೇಖಕರು, ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು** ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, **ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯವಿದೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಸಮಾನತೆ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಭಜನೆ ಮುಂತಾದ ಕೆಟ್ಟ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ** ಎಂಬುದೇ ಈ ಲೇಖನದ ಮುಖ್ಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ.
