ಬಿ.ಎ ಪದವಿ ,ಮೊದಲನೆಯ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್
ಗಂಧ ಸೂಸುವ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಚರಮಗೀತೆ -ಡಾ ಎಚ್ .ಎಲ್ ಪುಷ್ಪ
ಕವಿತೆಯ ಸಾರಾಂಶ:
·
೧. ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕೊಡುಗೆಗಳು: ಕವಯಿತ್ರಿ ಎಚ್.
ಎಲ್. ಪುಷ್ಪ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ 'ಗಂಧ ಸೂಸುವ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಚರಮಗೀತೆ' ಕವಿತೆಯು ನಮ್ಮ ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಭೂಗ್ರಹವು
ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿತಾಯಿಯು ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ
ಉಸಿರಾಡಲು ಗಾಳಿ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೆಳಕು, ತಂಪಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಪರಿಸರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದಾಳೆ.
ನದಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ, ಕಾಡಿನ ಗಿಡಮರಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಪರಿಮಳ, ತಂಗಟೆ ಹಾಗೂ ಬೇಲದ ಹೂವುಗಳ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೊಬಗು
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ವಿವಿಧ ಲೋಕಗಳನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ. ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿವ ಮಣ್ಣಿನ ಸುಗಂಧ, ನರನಾಡಿಗಳ
ರಕ್ತದ ವೇಗ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಸತ್ವದಿಂದಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಕವಚವನ್ನೊಡೆದು ಮೇಲೆದ್ದು ಬರುವ
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೀಜ ಹಾಗೂ ಮಗು ಈ ಧರತ್ರಿ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ವಾರಸುದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
·
೨. ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯನ ಕೃತಘ್ನತೆ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆ: ಭೂಮಿತಾಯಿಯಿಂದ
ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಪಡೆದು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯನು ಇಂದು ಕೃತಘ್ನತೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ.
ತಾಯಿಯ ಎದೆಯ ಹಾಲಿನಂತಹ ಜೀವದ್ರವ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಂಪು ಕೇವಲ ಮಸುಕಾದ ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟ ಸೇರುತ್ತಿವೆ.
ಆಧುನಿಕ ಮಾನವನು ಪರಿಸರದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ನೆಲದ ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಜಾಲವನ್ನು
ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕುಗಳು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿವೆ, ವಿನಾಶಕಾರಿ ಬಾಂಬುಗಳು
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. 'ಕಡಿ, ಕೊಲ್ಲು, ಚೀರು, ಮುನ್ನುಗ್ಗು' ಎಂಬ ರಕ್ತಪಿಪಾಸು ಘೋಷಣೆಗಳು
ಆತನ ದೈನಂದಿನ ಯಾನವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿವೆ.
·
೩. ನೆಲದ ತೀವ್ರ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ವಿಕೋಪ: ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಘೋರ
ಕ್ರೌರ್ಯ, ಪರಿಸರ ನಾಶ ಹಾಗೂ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದಿವೆ. ಆಕೆಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ
ದಾವಾನಿಲವು ಕಾರಲು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಕೃತಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಾರಲು ಧರ್ಮಬೀರುಗಳು ಬಿಳಿಯ ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನು
ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಯುದ್ಧದ ಭಯಾನಕ ಆರ್ಭಟದ ಕೂಗು ಮುಗಿಲು
ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ. ಜನರು ತಮ್ಮ ಹಸುಗೂಸುಗಳನ್ನು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ
ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ವೈಭವದ ಮಹಲುಗಳು, ಕೋಟೆ ಕೊತ್ತಲಗಳು
ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಮಣ್ಣಿನ ಬಸಿರಿನೊಳಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ.
·
೪. ಮಹಾ ದುರಂತ ಮತ್ತು ಶ್ಮಶಾನ ಮೌನ: ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು
ದ್ವೇಷದ ಆರ್ಭಟ ಕೊನೆಗೊಂಡ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬುಸುಗುಡುವ ಬೆಂಕಿ, ಉಗುರು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬೂದಿ ಹಾಗೂ
ಶ್ಮಶಾನದ ದಟ್ಟ ಮೌನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಡಲು ಕೋಗಿಲೆಗಳಾಗಲಿ, ಹಾರಾಡಲು ಹದ್ದುಗಳಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಂತಹ ನಿರ್ಜನ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಹಳೆಯ ಗ್ರಾಮೊಫೋನ್ ಒಂದರಿಂದ 'ಹಲೋ ಯಾರಾದರೂ
ಇದ್ದೀರಾ? ಹಲೋ, ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದೀರಾ?' ಎಂಬ ಅತಿ ಕರುಣಾಜನಕ ದನಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಾನವನ ವಿನಾಶಕಾರಿ
ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಅತಿರೇಕದ ಶೋಷಣೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡಿದ ಭೀಕರ ಚರಮಗೀತೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಪಠ್ಯದ ಕೊನೆಯ ಸಂಭಾವ್ಯ
ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು
ಪ್ರಶ್ನೆ ೧: ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಯಾರು?
ಉತ್ತರ: ಕವಯಿತ್ರಿ
ಎಚ್. ಎಲ್. ಪುಷ್ಪ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ನೆಲದ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಜನ್ಮತಾಳಿ, ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಸಾರ ಮತ್ತು ಸತ್ವವನ್ನು
ಹೀರಿ ಬೆಳೆದ ಮಾನವರು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ಮನುಕುಲವೇ ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳು. ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು
ಜೀವಿಯೂ ಅವಳ ಎದೆಯ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದು ಬೆಳೆಯುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೂಸಾಗಿದ್ದು, ಅವಳ ಬಸಿರಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಪ್ರಶ್ನೆ ೨: ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಾರುವವರು ಯಾರು?
ಉತ್ತರ: ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಬಿಳಿಯ ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿ, ಕರಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ
(ಪ್ಯಾಂಪ್ಲೆಟ್ಗಳಲ್ಲಿ) ಕೃತಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ ಹೊರಡುವ ಧರ್ಮಬೀರರು ಹಾಗೂ ಬೀದಿಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ
ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾ ತಿರುಗುವ ಗಾಳಿ ಜೋಯಿಸರು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಾರುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ
ಇವರ ಈ ಶಾಂತಿ ಬೋಧನೆಯು ಕೇವಲ ತೋರಿಕೆಯದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕವಯಿತ್ರಿ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಪ್ರಶ್ನೆ ೩: ಭೂಮಿಯ ವಾರಸುದಾರ ಯಾರು?
ಉತ್ತರ: ಈ
ನೆಲದ ಮಣ್ಣಿನ ಕವಚವನ್ನು ಒದರಿ ಮೇಲೆದ್ದು ಬರುವ ಹೊಸ ಬಿತ್ತದ ಬೀಜದಂತಿರುವ ಮಾನವನೇ ಈ ಧರತ್ರಿಯ ನಿಜವಾದ
ವಾರಸುದಾರನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಆಕೆಯ ಜೀವದ್ರವ್ಯವಾದ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದು,
ಮಣ್ಣಿನ ಗಂಧ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುವ ಇಡೀ ಮಾನವ ಸಮಾಜವೇ ಈ ಮಣ್ಣಿಗೆ
ಹಾಗೂ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ನೈಜ ಹಕ್ಕುದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಪ್ರಶ್ನೆ ೪: ಮನುಕುಲವು ಭೂಮಿತಾಯಿಯಿಂದ ಏನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ?
ಉತ್ತರ: ಮನುಕುಲವು
ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಉಸಿರು (ಗಾಳಿ), ಬೆಳಕು, ನೀರು ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಪರಿಸರವನ್ನು
ಭೂಮಿತಾಯಿಯಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಧರೆಯ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಗೂ ತಂಗಟೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ, ವಿವಿಧ
ಲೋಕಗಳ ಹೂವುಗಳಲ್ಲಿನ ಪರಿಮಳ ಹಾಗೂ ಜೀವಾಧಾರವಾದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣು-ಹಂಪಲುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ
ಮನುಷ್ಯನು ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಐದು ಅಂಕದ ಸಂಭಾವ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು
ಪ್ರಶ್ನೆ ೫: ಭೂಮಿಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಪಡೆದ ಮಾನವ ತಿರುಗಿ ನೀಡಿದ್ದು ಏನು?
ಉತ್ತರ: ಭೂಮಿತಾಯಿಯಿಂದ
ಸಕಲ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು, ಉಸಿರಾಡಲು ಗಾಳಿ, ನೀರು ಹಾಗೂ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ
ಮನುಷ್ಯನು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಬದಲು ವಿನಾಶ ಮತ್ತು ಕೌರ್ಯವನ್ನು ತಿರುಗಿ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ.
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ದೋಚುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನು ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ನಾಶಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಭೂಮಿಯ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಹಾಲನ್ನು ಹಾಗೂ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕೇವಲ ನೆನಪಾಗಿಸಿ, ಇಡೀ ನೆಲದ ತುಂಬ ಆಧುನಿಕ ಸೂಕ್ಷ್ಮ
ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬೆಳೆದ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಬಂದೂಕು, ಬಾಂಬು ಮತ್ತು
ರಕ್ತಪಾತವನ್ನು ತಿರುಗಿ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಭೂಮಿಯ ಸುಡುವ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ದಾವಾನಿಲ ಕಾರುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.
ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳ ಮೂಲಕ ತಾಯಿಯ ಮಡಲನ್ನು ಹೆಣದ ರಾಶಿ ಹಾಗೂ ಶ್ಮಶಾನದ ಮೌನವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಾನೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಪ್ರಶ್ನೆ ೬: ಮನುಕುಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕೌರ್ಯವನ್ನು ಕವಿತೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸಿದೆ?
ಉತ್ತರ: ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ
ಮನುಕುಲದ ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದ ಮತ್ತು ಕೌರ್ಯವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಟುವಾಗಿ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ
ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಮರೆತ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಾಹಪಿಯಿಂದಾಗಿ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ
ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬದುಕು 'ಕಡಿ, ಕೊಲ್ಲು, ಚೀರು, ಮುನ್ನುಗ್ಗು' ಎಂಬ ರಕ್ತಪಿಪಾಸು
ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಆಜ್ಞೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬೆನ್ನಿನ ಹಿಂದೆ ಹೊಗೆ ಕಾರುವ ಬಂದೂಕುಗಳು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ಆಕಾಶವನ್ನೇ
ನುಂಗುವ ಭಯಾನಕ ಬಾಂಬುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಕ್ರೂರ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅರಿಶಿನ ಹಿಡಿದಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವತಃ ತಾನು
ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಧಃಪತನಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ಯುದ್ಧದ ಭೀತಿಯಿಂದ ತಾಯಂದಿರು
ತಮ್ಮ ಹಸುಗೂಸುಗಳನ್ನು ಎದೆಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿರುವುದು ಮನುಕುಲದ ನೈತಿಕ ಪತನ ಹಾಗೂ
ಕೌರ್ಯದ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
ಹತ್ತು ಅಂಕದ ಸಂಭಾವ್ಯ
ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು
ಪ್ರಶ್ನೆ ೭: ಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮನುಕುಲಕ್ಕಿರುವ ಅಸಡ್ಡೆ ಹಾಗೂ ನೆಲದ ಆಕ್ರೋಶವು ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ
ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ.
ಉತ್ತರ: ಎಚ್.
ಎಲ್. ಪುಷ್ಪ ಅವರ ‘ಗಂಧ ಸೂಸುವ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಚರಮಗೀತೆ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಅತಿಯಾದ ದುರಾಸೆ, ಭೂಮಿಯ
ಬಗೆಗಿನ ಕಡು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಮೂಡಿಬರುವ ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ತೀವ್ರ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ
ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ.
೧. ಮನುಕುಲದ ತೀವ್ರ ಅಸಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆ:
ಭೂಮಿಯು ಮನುಕುಲದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದ ಗಾಳಿ, ಬೆಳಕು, ನೀರು, ಹಸಿರು ವನಸಿರಿ ಮತ್ತು ಜಲಚರ
ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವನು ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕೊಡುಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕೃತಜ್ಞತೆ
ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಹಾಲುಣ್ಣುವ ಕಂದನಾಗಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯನು ಇಂದು ಕೃತಘ್ನನಾಗಿ ಆಕೆಯ ಒಡಲನ್ನು ಬಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶೋಷಿಸುತ್ತಾ, ಹಸಿರು ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಡಿದು ಕೃತಕ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡುಗಳನ್ನು
ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಿಮಳವನ್ನು ಕೇವಲ ನೆನಪಿನ ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿಸಿ,
ಇಡೀ ನೆಲದ ತುಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ಹರಡಿದ್ದಾನೆ. ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ಮುಳುಗಿರುವ ಮಾನವನ ಬದುಕು ‘ಕಡಿ, ಕೊಲ್ಲು, ಚೀರು, ಮುನ್ನುಗ್ಗು’ ಎಂಬ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು
ಆತನ ಅಸಡ್ಡೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯಾಗಿದೆ.
೨. ನೆಲದ ತೀವ್ರ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ವಿಕೋಪ:
ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಘೋರ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದಾಗಿ ಭೂಮಿತಾಯಿಯ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆದಿದೆ. ಆಕೆಯ ಸುಡುವ
ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶದ ದಾವಾನಿಲವು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುತ್ತಿದೆ. ಅವಳು ಹೊಸ ಬಸಿರಿನ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವಿನಂತೆ ತನ್ನ
ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆರಳಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪದ ಕೊಡ ತುಂಬಿದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ,
ದಾವಾನಿಲ ಮತ್ತು ಮಹಾ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
೩. ಮಹಾ ದುರಂತ ಮತ್ತು ಸರ್ವನಾಶದ ಮುಕ್ತಾಯ:
ಮನುಷ್ಯನ ಯುದ್ಧದ ಹಪಾಹಪಿಯಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು, ಆತ ಕಟ್ಟಿದ ವೈಭವದ ಮಹಲುಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ
ಕುಸಿದು ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಬುಸುಗುಡುವ ಬೆಂಕಿ,
ಬಿಸಿಯಾದ ಬೂದಿ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಶ್ಮಶಾನ ಮೌನ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಹಕ್ಕಿಗಳಾಗಲಿ, ಕೋಗಿಲೆಗಳಾಗಲಿ
ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕವಿತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಜನ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೊಫೋನ್ ಒಂದರಿಂದ "ಹಲೋ ಯಾರಾದರೂ
ಇದ್ದೀರಾ? ಹಲೋ, ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದೀರಾ?" ಎಂಬ ಆರ್ದ್ರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬರುವುದು ಮನುಕುಲದ ಅಸಡ್ಡೆಗೆ
ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡಿದ ಭೀಕರ ಮರಣಶಾಸನ ಹಾಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ನಾಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
―――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――――
